Dimmi, dimmi, apuzza nica,
unni vai cussė matinu?
Nun c'č cima, chi arrussica,
di lu munti a nui vicinu;
trema ancora, ancora luci
la ruggiada 'ntra li prati;
dun'accura nun ti arruci
l'ali d'oru delicati.
Li ciuriddi, durmigghiusi
'ntra li virdi soi buttuni,
stannu ancora stritti e chiusi
cu li testi a pinnuluni.
Ma l'aluzza s'affatica!
Ma tu voli e fai caminu.
Dimmi, dimmi, apuzza nica,
unni vai cussė matinu?
Cerchi meli? e s'iddu č chissu,
chiudi l'ali e 'un ti straccari;
ti lu 'nzignu un locu fissu,
unni āi sempri chi sucari:
lu canusci lu miu amuri,
Nici mia di l'occhi beddi?
'Ntra ddi labbri c'č un sapuri
na ducizza chi mai speddi;
'ntra lu labbru culuritu
di lu caru amatu beni
c'č lu meli chių squisitu:
suca, sucalu, ca veni.
Giovanni Meli (Palermo 1740-1815)